“من دستجمعی” یا “ما”؟

تحلیل فارسی

چرا در “دایره ی هویت”، ناتمام بودن خود را دور می زنیم؟
چرا مردم ما، میراث فکری سنگواره هایی شده اند که به نام”جمهوری اسلامی” و “ولایت فقیه”، هرچه خواسته اند به خوردمان داده اند(و می دهند)؟ از یک سو، و از سوی دیگر، در برخورد با اندیشه ها و تکنولوژی ها، به نوعی “از خودبیگانگی” رسیده ایم؟
شاید آنچه سرچشمه ی بحران های ما در تاریخ معاصر شده است دوگانگی ناشی از “سرشت” و “شخصیت” ما است.
از یک طرف، پناه گرفتن در “باورهای کهن” و “گریز از واقعیت های موجود”(وجدید) و از سوی دیگر، تعریف یک نظام جدید متناسب با “از خود بیگانگی های ما” مانند: خودخواهی، منفعت طلبی، تنگ نظری، عدم تحمل نظر مخالف و…ناتوان از “ما” شدن.
جامعه ی به اصطلاح مدرن ما، به دلیل دوگانگی در “سرشت” و “شخصیت”، تمامی ابزارهایی را که در خدمت توسعه ی سیاسی، توسعه ی اجتماعی، توسعه ی فرهنگی و توسعه ی اقتصادی او بوده اند به ابزارهای تسلط بر خود(سلطه گری بر خود) تبدیل کرده است.
نظام جدید آرمانی ما نیز به تَبَع، یک “نظام به هم پیوسته ی سرگردانی و آشفتگی” است و به همین خاطر است که با وجود نفس کشیدن در یک نظام فرهنگی- تمدنی نوین، در بهترین حالت گردهم آمدن، فاقد توان لازم برای تبدیل شدن به “ما” هستیم و همچنان به صورت “من دستجمعی”، در “دایره ی هویت”، ناتمام بودن خود را دور می زنیم…
و يک نکته ي مهم از ويژگي هاي شخصيتي ما:
همه دوست داريم تمام کننده باشيم(به تنهايي) در حالي که آغاز کردن را (دسته جمعي) از ياد برده ايم -و يا بهتر بگويم- از يادمان برده اند…. (بهزاد خوشحالی)

Related posts

پێكهێنانی به‌ره‌یه‌كی كوردستان

بهزاد خوشحالی

بڕیاری پێکهێنانی “دەوڵەتی ئێلێکترونی کوردی” (Kurdish eGovernment)

بهزاد خوشحالی

نظام جمهوری اسلامی در جهان نوین،”تابعیت سیاسی” خود را از دست داده است

بهزاد خوشحالی

تداوم حرکت پیوستەی کردها در پروسەی سیاسی و قانونی ترکیه؛

بهزاد خوشحالی

ناسیونالیسم و حقوق بین الملل-بخش اول

نقش نهاد نظامی “پیشمرگه”

بهزاد خوشحالی

“من چگونه باید باشم؟”، “من چه باید بکنم؟”

بهزاد خوشحالی

اعتصاب

بهزاد خوشحالی

خاستگاه کوردها (5)

دیدگاه خود را بنویسید