سال‌ها پيش

فارسی یادداشت

سال ها پيش در جايي خوانده ام “آشوريان”، هنگامي که به زمين هاي شرقي مي تاختند با احترام و سکوت از کنار “نودوسه” مي گذشتند چون آن را مقدس مي پنداشتند و نودوسه به معناي “نه شکاف”، نام باستاني “آبيدر” است.(هنگامي که از نماي روبرو به دامنه ي آبيدر نگاه کنيد نه شکاف طبيعي را مي توانيد بشماريد). ديشب هنگامي که تصاوير آتش سوزي را نگاه مي کردم به هيچ عنوان شبيه آتش سوزي نبود؛ بيشتر، تصويري از “آتشفشان”، به چشم مي آمد.
شايد “نودوسه”ي باستان و “آبيدر” امروز، “پيش آگهي” يک آتشفشان باشد از جنس “برون فکني خشم انسان ها”….
فراموش نکنيم:
آشوريان، نخستين بار، در همين حوالي، به خاک نشستند و از همين نزديکي ها بود که امپراتوري ماد”، سر بر آسمان افراشت.
شايد “نودوسه”ي باستان و “آبيدر” امروز، “پيش آگهي” يک آتشفشان باشد از جنس “برون فکني خشم انسان ها” و البته “تولدي دگرباره”….

Related posts

آيا بازی برد-برد ممکن است

بهزاد خوشحالی

اگر فکر می‌کنی دیگران به جای تو فریاد می‌زنند در اشتباهی

بهزاد خوشحالی

انتصاب علی يونسی به عنوان دستيار ويژه و طرح چند موضوع (بخش سوم)

بهزاد خوشحالی

سه حرف توخالی “طمع” و “رويا- قدرت” سراب

بهزاد خوشحالی

چرا اپوزیسیون ایرانی در برابر مساله‌ی کرد سکوت اختیار می کند؟

بهزاد خوشحالی

گذار از “جمهوری اسلامی” به “جمهوری اسلامی-ایرانی”(1)

بهزاد خوشحالی

خیسِ سوم …!

بهزاد خوشحالی

زمینش گرچه هنوز، زیر چکمه های توست

بهزاد خوشحالی

ترکیه؛ ترس‌های جدید در راه هستند

بهزاد خوشحالی

دیدگاه خود را بنویسید