سال‌ها پيش

فارسی یادداشت

سال ها پيش در جايي خوانده ام “آشوريان”، هنگامي که به زمين هاي شرقي مي تاختند با احترام و سکوت از کنار “نودوسه” مي گذشتند چون آن را مقدس مي پنداشتند و نودوسه به معناي “نه شکاف”، نام باستاني “آبيدر” است.(هنگامي که از نماي روبرو به دامنه ي آبيدر نگاه کنيد نه شکاف طبيعي را مي توانيد بشماريد). ديشب هنگامي که تصاوير آتش سوزي را نگاه مي کردم به هيچ عنوان شبيه آتش سوزي نبود؛ بيشتر، تصويري از “آتشفشان”، به چشم مي آمد.
شايد “نودوسه”ي باستان و “آبيدر” امروز، “پيش آگهي” يک آتشفشان باشد از جنس “برون فکني خشم انسان ها”….
فراموش نکنيم:
آشوريان، نخستين بار، در همين حوالي، به خاک نشستند و از همين نزديکي ها بود که امپراتوري ماد”، سر بر آسمان افراشت.
شايد “نودوسه”ي باستان و “آبيدر” امروز، “پيش آگهي” يک آتشفشان باشد از جنس “برون فکني خشم انسان ها” و البته “تولدي دگرباره”….

Related posts

“هويت” و “هويت کردی” از نگاهی ديگر

بهزاد خوشحالی

برنامه ی روزنه – شبکه تیشک – اصلاحات و جنبش سبز – ۵ خرداد ۱۳۹۰

بهزاد خوشحالی

به جرم “کرد بودن” متهم هستی حتی اگر عکس آن ثابت شود

بهزاد خوشحالی

نگهبانان مقدس ایران زمین

بهزاد خوشحالی

نوروز

بهزاد خوشحالی

سربازان گمنام امام زمان در حوزه‌ی جنگ نرم و مسووليت انسانی ما

بهزاد خوشحالی

نظام جمهوری اسلامی در جهان نوین،”تابعیت سیاسی” خود را از دست داده است

بهزاد خوشحالی

زیبای سرزمین من!

بهزاد خوشحالی

“هویت ملی”، تضمین تصور “فرد” به عنوان “عضو اجتماع ملی”

بهزاد خوشحالی

دیدگاه خود را بنویسید