شاید “آزادی” را قربانی “مرگ” کرده‌ایم….

Image default
دیدگاه فارسی

همیشه از خود پرسیده ام: چرا مرگ، ما را به هم نزدیک می کند؟ چرا تنها با حضور مرگ، خود را به همدیگر گره می زنیم؟ و چرا هنگامی که پای مرگ به میان می آید مهربان ترین می شویم؟
اعتراف می کنم هنوز به جواب قابل قبولی نرسیده ام اما یک موضوع، یه شدت ذهنم را درگیر کرده است:
مبادا یکی از دلایل به هدف نرسیدن ما از مبارزه برای آزادی با وجود مبارزه ی طولانی، همین مرگ دوستی ما باشد.
صرف نظر از دیدگاه های آرمان گرایانه، زندگی و آزادی دوروی یک سکه هستند و آزادی با زندگی معنا پیدا می کند.
آیا ما بیش از آنکه عاشق زندگی باشیم دلباخته ی مرگ نیستیم؟
ما احتمالا با مشکل “فرار رو به جلو”، روبه رو هستیم و به همین خاطر، آزادی را قربانی مرگ کرده ایم….

Related posts

پس از گزينش نامزدهای رياست جمهوری (بخش نخست)

بهزاد خوشحالی

تکنیک‌های اقدام غیر خشونت آمیز (نافرمانی مدنی) – بخش سوم و پایانی

بهزاد خوشحالی

برنامە‌ی روزنه – نقش و کارکرد تحزب در ایران با تاکید بر حدکا

بهزاد خوشحالی

جبهه ي اقدام مدني كردستان (بخش نخست)

بهزاد خوشحالی

“ملت سازی”، روی دیگر سکه ی “همسان سازی” است

بهزاد خوشحالی

کۆماری کوردستان، بڕێک جیاوازتر

آزادگی

بهزاد خوشحالی

“کرد” هستيم اما “کردستانی” نه

بهزاد خوشحالی

خاستگاه کوردها (12)

بهزاد خوشحالی

دیدگاه خود را بنویسید