یادت هست…؟

یادت هست در آن بامداد ترس، هنگامی که “مهاباد” را به دار آویختند
فریاد برآوردی که: “به دار بیاویزید این تجزیه طلبان را”؟
یادت هست روزی که “قارنا” را “کشتند”
تو، بی تفاوت، شانه های ات را بالا انداختی:
“حتما حق شان بوده است”؟
یادت هست روزی که “سقز” را “تیرباران” کردند
تو گفتی: “این ها را باید به “سزای شان” رساند؟
یادت هست روزی که “سنندج” را اعدام کردند
بازهم گفتی: “حتما کاری کرده اند، باید آنها را “سرجایشان” نشاند
باید بفهمند با چه کسی طرف هستند؟
یادت هست؟
یادت هست روزی که “کردستان” را
اسارت
زندان
شکنجه
چوبه ی دار
مرگ سفید
….
و “تو”، تو این بار “هیچ” نگفتی، “سکوت” کردی، “بی اعتنا” گذشتی و…
هیچ….نگفتی….؟
اکنون، آن همه “به دار آویختن ها”، “کشتن ها”، “تیرباران ها”، “اعدام ها”، اسارت ها”، “زندان ها”، “شکنجه ها”، “چوبه های دار”، “مرگ های سفید” و…. را
گذاشته ام و
گذشته ام
من
باز آمده ام
با دست پر باز آمده ام
این سان، من “خودم” هستم و “تو”…
“سکوت” هم دیگر نمی توانی…
مرگ هم حتا
فروپاشیدن اما
فروپاشیدن….آری
من اکنون می گویم، “بشنو”
فریاد می زنم “بفهم”
خداحافظ….
سلام کردستان
سلام کردستان

بازاری کویله

بهزاد خوشحالی

بعضی چيزها

بهزاد خوشحالی

دومینوی دمکراسی خواهی در خاورمیانه را چگونه می توان به سوی ایران هدایت کرد

بهزاد خوشحالی

“تروریزه کردن”

بهزاد خوشحالی

محاکمه، صدور و اجرای حکم با فرزندان ملت

بهزاد خوشحالی

تغییر در ایران: اوباما یا رامنی؟

بهزاد خوشحالی

پشت دیوارهای آخرین نبرد

بهزاد خوشحالی

جبهه‌ی متحد کردستانی، ضرورت سرعت تشکیل

بهزاد خوشحالی

تاکنون هر “قانونی” که علیه “ملت کرد” نوشته شده “محترم” بوده است

بهزاد خوشحالی

دیدگاه خود را بنویسید