سلسله مراتب دمکراتیک یا سازمان حلقوی(بخش چهارم)

برنامه ی گام به گام (عملیاتی) “جبهه ی ملّی کردستان”
شوراها چگونه کار می کنند؟
برای پاسخ به این پرسش و درک طرح، پیامدها و مشکلات ناشی از اجرای طرح، باید به برخی پرسش های پیش رو، به صورت شفاف پاسخ داد.
– هر از چند گاه یک شورا نشست دارد و ملاقات های آن چقدر طول
می کشد؟
تعداد و مدت نشست های شورا در “جبهه ی متحد کردستانی” به میزان پراکندگی اعضای آنها بستگی دارد. در جایی که احزاب در یک منطقه و با هم هستند جبهه می تواند هر ماه، دو بار تشکیل جلسه دهد، پس از یک دوره ی کوتاه، جلسات به طور کلی می تواند برای هر نشست 4 ساعت و هر ماه مجموعا 8 ساعت باشد.
اما در شرایطی که احزاب مشارکت کننده و شوراهای آن پراکنده باشند هنگامی تمایل به تشکیل جلسه پیدا می کنند که به دلایل دیگری گرد هم آمده باشند.
اعضای شوراها حداقل باید چهل نفرساعت در ماه را صرف مطالعه و بررسی سیاستگذاری های مصوب “جبهه ی متحد کردستان” نمایند. به طور متوسط 20% وقت کاری شورا در هر حزب، باید صرف پرداختن به موضوع “جبهه ی متحد کردستان” شود تا از طریق آن بتوانند مهم ترین جنبه های کاری خود را موثرتر و سریع تر به انجام رسانند.
شوراها موظف خواهند بود در حوزه های زیر تعاملات را اداره نمایند:
1- بین اعضای خود
2- بین شورا و حزب متبوع خود
3- بین شورا و “جبهه ی متحد کردستانی”
– تصمیم سازی در شوراها چگونه صورت می پذیرد؟
شورا باید بر اساس اتفاق نظر و نه قانون اکثریت مطلق یا نسبی وارد پروسه ی سیاستگذاری در “جبهه ی متحد کردستان” شود. حکومت های استبدادی، اغلب حاصل قانون اکثریت هستند. حتی در جاهایی که اکثریت، شکل استبدادگونه ندارند، گرایشی در جهت محروم کردن اقلیت ها از حق رای از خود بروز می دهند. اتفاق نظر اقتضا می کند که از این احتمالات پرهیز شود.
اما پرسش در اینجاست که اگر قرار است تصمیم گیری ها لزوما با توافق کامل صورت پذیرند چگونه می توان تصمیم گیری کرد؟ برای پاسخ به این پرسش باید نوع توافقی که برای اتفاق نظر مورد نیاز است را درک کنیم. این موضوع، یک توافق در عمل است و نه در اصول.
شوراهای مشارکت کننده در “جبهه ی متحد کردستان” اگر نمی توانند بر سر بهترین توافق کنند اغلب می توانند بر سر بهتر توافق داشته باشند. این به معنای اتفاق نظر است: توافق در عمل و نه در اصول.
البته برای توافق دو راه انتخابی دیگر نیز وجود دارد که یکی همرایی از طریق تجربه کردن است و دیگری توافق با دخالت یک گروه ناظر. البته در صورت اهمیت موضوع و داشتن زمان مناسب، می توان از روش پژوهش و تحقیق هم استفاده کرد.
اما در نمونه هایی که در آنها طرفداران دیدگاه های مخالف نمی توانند درباره ی چیزی که زیربنای اختلاف نظر را تشکیل می دهد به توافق برسند روش زیر که گونه ای از روش “راپوپورت” است می تواند ماهیت اختلاف نظر را آشکار کند:
– از هر یک از طرفین خواسته شود تا تظر طرف مخالف را به گونه ای که برای وی قابل قبول باشد بیان کند این اقدام ممکن است تکرار مکررات باشد. هرگاه یکی از دو طرف بخواهد وضعیت جاری را حفظ کند باید در آغاز وضعیت دیگری را به طور صحیح بیان کند. دلیل این کار آن است که طرفی که خواستار حفظ وضع موجود است در مقایسه با طرف مقابل خود، احتمالا درک ضعیف تری از موقعیت آن دارد. “امبروز بیرس” می گوید: “تنها یک راه برای انجام ندادن یک کار وجود دارد و راه های گوناگونی برای انچام آن پیش روی است”.
– به محض آنکه نخستین گام برداشته شد هر طرف باید شرایطی را بیان کند که تصور می کند در آن شرایط، دیدگاه های طرف مقابل موجه است.
شرایطی که به این شیوه مشخص می شود اغلب قابل پیش بینی است یعنی اختلاف نظر درباره ی اینکه اکنون چه باید کرد ممکن است بر پیش بینی های متفاوتی که در آینده چه رخ خواهد داد پی ریزی شده باشد. در نمونه های دیگر، اختلاف نظر می تواند ریشه در دیدگاه ها درباره ی گذشته باشد و …
اگر امکان توافق در باره ی ماهیت اصلی اختلاف نظرها فراهم نیاید آنگاه شوراها می توانند به دخالت گروه ناظر، رییس، یا شورای رهبری “جبهه ی متحد کردستان” روی آورند.
– هنگامی که مبانی واقعی اختلاف نظر آشکار شد هر طرف باید آزمونی را تنظیم کند تا تعیین شود چه واقعیت یا واقعیاتی در عمل وجود دارند و در صورت ضرورت، نحوه ی بیان آنها اصلاح شود تا توافق به وجود آید. طرف های مقابل باید متعهد به پذیرش حاصل این آزمون، هرچه که باشد، شوند.
– آزمون مورد توافق باید در عمل انجام شود و الزامات حاصل از آن هم باید پیاده شود. هرگاه نه زمان و نه تمایلی برای اجرای یک آزمون وجود داشته باشد می توان بر اساس اینکه کدام روش کمتر از بقیه نامطلوب است تصمیم گرفت.
– در مرحله ی بعد، هر طرف جدی بودن اشتباهی را که با هر موقعیت مترادف است برآورد می کند اگر طرفین درباره ی حجم نسبی این اشتباهات توافق کنند آن رشته فعالیت هایی را بر می گزینند که با کمترین اشتباه همراه باشد.
تذکر:
یک اشتباه حاصل تصمیمی است که اتخاذ کنندگان در صورت برخورداری از تجربه ی پیشین، آن را مرتکب نمی شدند. رده بندی حجم اشتباه ها می تواند مورد استفاده قرار گیرد و مانند اکثر نمونه ها برآوردی از هزینه ی مترادف با خود را به دست دهند.
در نهایت، اگر توافق حاصل نشود باید به آخرین راه جایگزین متوسل شد: