پسا ملت سازی و پایان “راهزن های ثابت” در خاورمیانه

پسا ملت سازی و پایان “راهزن های ثابت” در خاورمیانه
وضعیت پیشامدرن خاورمیانه، منجر به ایجاد وضعیتی از سلطه سیاسی در خاورمیانه شد که مردم تحت حاکمیت خودکامه هایی زندگی کنند که اغلب ادعای مجوزی الهی برای حکومت خود می کردند.
ملت سازی در قالب بسته بندی های سیاسی با سازوکار اشکال دولتی خودکامه و متمرکز، در واقع، راه حلی شوم برای این جوامع پیشامدرن بود که دو ویژگی مهم آن، ابتدا خشونت و سپس ناتوانی در توزیع برابری طلبانه ثروت بوده است.
وجود پتانسیل ثابت اختلال و تعریف عناصر مخرب که هر از گاهی باید از بین بروند دیگر نتیجه این ملت سازی ها در خاورمیانه پیشامدرن بوده است که وجود یک سیستم نظامی و امنیتی را در کنار یک دیوانسالاری معمولا فاسد، به یک ضرورت تبدیل می کرد.
این ضرورت در کنار موارد دیگری که به آن اشاره شد بسته بندی های سیاسی را به همراه بازوهای نظامی و امنیتی به “راهزن های ثابت” تبدیل کرد که اتفاقا سرکردگان آن، خودکامگان حکومتی و در راس آن زمامدار کل بودند.
اکنون و یک سده پس از فورماسیون امپراتوری ها به ملت سازی در خاورمیانه، هزینه های فزاینده این نوع سیستم سازی، چنان بزرگ شده است که پی افکندن یک شکل ساخت جدید برای جهان جدید شرق میانه به یک ضرورت غیر قابل انکار تبدیل شده است.
پسا ملت سازی خاورمیانه، پایان اعتبار بخشی و مشروعیت ساختگی بسته بندی های خاورمیانه خواهد بود…..