یادداشت

یادداشت
یک: ایالات متحده ی آمریکا، با شروع حرکت از سه مولفه ی “رویداد”، “روند”، و “تاثیر”، اکنون با ورود تدریجی به مرحله ی “اقدام”، به نقطه ی “کنشگری فعال” رسیده است.
دو: مرحله ی “تهدید” و “نمایش تهدید” را نیز با موفقیت پشت سر گذارده و به آرامی، بدون آنکه بر اقتصاد جهانی _ نقطه ای که ایران می توانست آن را تبدیل به یک مزیت کند- تاثیر چندانی بگذارد وارد مرحله ی “عملی کردن تهدید” می شود.
سه: نکته ی مهم اما، عامل “تحقیر” است. نمایش تحقیر صدام حسین و معمر قذافی، بعد از سقوط سیستم های متبوع این دو انجام شد اما گویا برای جمهوری اسلامی، “تحقیر پیش از سقوط”، گزینه ی مورد نظر است.
چهار: ممکن است تحقیر پیش از فروپاشی، برای سپاه پاسداران نیز در نظر گرفته شده باشد.
پنج: “بازی نامتقارن ایران”، با “تئوری مرد دیوانه” و “تحریم های فلج کننده”، کارایی خود را تقریبا از دست داده است.
شش: ایران، “زمان” و “امکان” را به طور کامل از دست داده است و عنصر “مکان” نیز به دلیل هراس از “نا آرامی های محتمل داخلی” و “فروپاشی اقتصادی”، نقطه ی اطمینان ندارد.
هفت: آمریکا با تحریم های جدید، عملا راه دیپلماسی را هم هوشمندانه بست و در ادامه، به دنبال کسب مجوزهای حقوقی برای تکمیل پروژه_پروسه ی فروپاشی خواهد بود.
منبع: منابع مربوط به “مطالعات آینده”