زمینش گرچه هنوز، زیر چکمه های توست سرزمین و آسمانش اما همچنان مال من است میهنم را گرچه به زور صاحب شده ای اما روحش همچنان از آن من است زندگی ملتم را به اسارت برده ای اما قلب ها هنوز هم مال من است…. امروزم را شاید به تاراج برده ای اما فردا وعده...
حالا دومین سالی است که روز اول مهر در کنارت نیستم. یاد آن روزها بخیر که من هم در کنار تو، کودکی هایم را در صبح های پاییزی، دوره می کردم. نمی دانم این جدایی، تا چه زمان ادامه خواهد داشت اما می دانم همچنان صبور خواهی بود و آن قلب کوچکت، همچنان دلی به...
سرزمینم! زخم هایت را تازه اما بسته نگاه دار طوفان همین نزدیکی هاست به زودی خواهد رسید ….
“شعله اي از رنگ هاي آتشين در پايان يک زمستان خاکستري” تنها تصويري که اميد را همچنان در من، زنده نگاه مي دارد
کورده کورده له قونداغی تفه نگ ته نبوره ی ساز ده کرد گورگه کان له کولانه ی درنده بیری ورته لوور ورته لوور قینیان ئه چاند ته نبوره هاته ده نگ له ره شبه له کی کورد زه وی درزی برد ئاهه نگی ده ف و نه زمی هه لپه رکی ره نگاوره نگ ئه...
ئێستا چه ند شه وێکه خه ونی تازه ئه وینم/ ئیتر خه ونی کوردستان و ئالا ناوینم/ خه ونی پێشمه رگه و ئازادیش نا/ ئیتر…. **** له بازاری کۆیله فرۆشه کان/ کۆیله م/ مامه ڵه م ده که ن/ ده مسێنن، ئه مفرۆشن و دیسان کڕین و فرۆشتنم پێده که ن **** گه رمه بازارێکه/...
در آسمان زندگی، سبک پرواز کن تا بتوانی به همه جا سر بزنی و از حقیقت همه چیز را بگویی
لەبیرتە لەو کازیوەی ترسەدا کاتێک “مەهاباد”یان لە داردا دەتنەڕاند و دەتگووت :” لە داریان دەن ئەم جیاوازیخوازانە”؟ لەبیرتە ئەو رۆژەی “قارنێ”یان “کوشت” تۆ، بەساردی شانت بۆ هەڵتەکاند و گووتت: “دیارە شیاوی ئەوە بوون”؟ لەبیرتە ئەو رۆژەی سەقزییان...
یادت هست در آن بامداد ترس، هنگامی که “مهاباد” را به دار آویختند فریاد برآوردی که: “به دار بیاویزید این تجزیه طلبان را”؟ یادت هست روزی که “قارنا” را “کشتند” تو، بی تفاوت، شانه های ات را بالا انداختی: “حتما حق شان بوده است”؟ یادت هست روزی که...
با آنچه زخم ام زدی، زخم ات نخواهم زد می دانستم نابود کننده، سرانجام نابود شدنی است در خون قربانی خویشتن نشستن، بزرگی نبود نگارش در خون؟ نوشتن با خون؟ نشاندن در خون؟ هرگز انتقام جویی نخواهم کرد ترحم و دلسوزی هم نه تو را به شرمساری ات واخواهم گذارد تو را به تباهی ات...
