ناسیونالیسم رمانتیک ایرانی و غیاب عقل
رویکرد رمانتیک بە ملت، تاکید شدید بر احساسات، ڐهنی سازی نگرش ها، تلاش برای غیر متعارف بودن، و فقدان رویکرد واقع بینانە بە جهان، سادە سازی بیش از حد، واکنش، بە عقل گرایی، جستجوی امنیت، خروج از بحران، و سوق دادن بە ثبات است و هنگامی کە بە صورت ملت رمانتیک -در شکل دولت ملت- درمی آید تاریخی گرایی، اسطورە عصر طلایی، سازە عامە پسند، ایدەآل سازی، اتوپیانیسم، اصول سازی بدیهی، معنای ارزشی، بار عاطفی، ریشە مشترک، پیوندهای پدر سالارانە، معنویت آیینی، مقبولیت تودەای، ملت بە خودی خود، کیش زبان، همگنی زبانی، قهرمان سازی، اسطورە سازی و دیگری سازی بر روی آن بارگڐاری می شود.
ناسیونالیسم رمانتیک در واقع، دور زدن پروسە عقلانی، فرایندهای پیچیدە و بلند مدت ملت سازی است کە تلاش می کند گروە های بزرگ اجتماعی را با این سازوکارها، در یک بستە بندی، جا گڐاری نماید و بە صورت خلق الساعە بە صفاتی دست پیدا کند کە برای هستی ملی در یک روند تکامل یابندە ضرورت دارد.
هر ملتی، دارای یک بعد زمانی در هستی بخشدن بە خود است و در پایان این بازە زمانی است کە دولت یا حاکمیت در شکل قدرت، بر آن و از آن ظهور پیدا می کند، ملت-دولت یک فرآیند است و دولت-ملت، یک پدیدە خلق الساعە کە تلاش می کند در لحظە، با استفادە از موقعیت و البتە قدرت، گروە هایی از مردم را در کنار یکدیگر قرار دادە و آنها را در یک چارچوب مکانی، وادار بە در کنار هم بودگی کند حتی مردمانی کە تجربە روزانە آنها از یکدیگر متفاوت است و بدیهی است کە برای ساخت و نگهداشت و پاسداشت این قوارە، هموارە عنصر زور را بە عنوان ضروری ترین اولویت، برای خود و جڐابیت عاطفی را برای مردمان خود محفوظ بدارد.
با نگاهی بە پیشینە و اکنونگی دولت- ملت ایرانی، بە روشنی می توان دریافت کە ناسیونالیسم ایرانی، یک ناسیونالیسم رمانتیک با کمترین نگرەهای عقلانی و بعضا غیر عقلانی و دارای ساختارهای فرهنگی، اجتماعی و ڐهنی عاطفی و احساسی است کە ریشە در تمام شوون آن دارد و با وجود دولت بە مثابە قدرت، ایرانی بودن، بیشتر یک “اشتغال ملی” است نە عضوی از یک ملت بودن و بە همین خاطر است کە “ایران بە مثابە ملت”، نە استدلال عقلی را برمی تابد و نە توان آن دارد کە موجودیت خود را بر اساس معیارهای دانشی، نشان دهد.
به قلب فارشیسم شلیک کنید
