آیا “حفظ تمامیت ارضی”، ایران را نجات خواهد داد
اگر بە قانون اساسی کشورهایی کە تجزیە شدەاند نگاەی بیفکنیم بحث حفظ تمامیت ارضی، چنان برجستە و نیرومند بودە کە تقریبا بە صورت یک تابو درآمدە است. شوروی پیشین، یوگسلاوی سابق، تایوان و اخیرا اکراین، نمونەهای نزدیکی هستند کە می توان بە آنها اشارە نمود.
مورد شوروی و یوگسلاوی، نتیجە بحران های انباشتە سیاسی و فرهنگی و اقتصادی و اجتماعی و البتە ملی بود کە چندین دهە بر کشور فشار آورد و سرانجام این بستەبندی های قدرت و اجبار را بە فروپاشی کشاند. در مورد تایوان، اگرچە جمهوری خلق چین، “یک چین، یک تایوان” را در راس سیاست های داخلی و بین المللی خود قرار دادە و بر تمامیت ارضی و حفظ یکپارچگی پافشاری می کند و هرگونە عمل و تعامل خارجی با تایوان را دخالت در امور داخلی خود می داند اما با تایوان، بە مثابە یک قوارە کاملا مستقل در پهنە بین المللی، رفتار می شود و چین بە عنوان یک ابرقدرت اقتصادی و نظامی، تنها در یک موقعیت واکنشی و انفعالی در برابر تایوان قرار گرفتە است.
در مورد اکراین نیز اگرچە مسالە اندکی متفاوت است اما خط قرمز حفظ تمامیت ارضی، تاکنون نتوانستە است مانع از حق استقلال خواهی ایالت های جدایی طلب شود.
در مورد کشوری مانند ایران نیز باید گفت نفس استقلال ملت ها، در دو مسالە نهفتە است:
نخست: دولت-ملت ایرانی کە هرگز نتوانستە است ملت ها و بدیهی ترین مطالبات آنها را رویە کند و ناگزیر از انتخاب حکومت مستبد و بهرە جستن از زور عریان و نگاە امنیتی بە این بستەبندی در ادوار گوناگون بودە است.
دوم: بحران های گوناگون سیاسی و فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی کە نتایج آن از یک سدە پیش تاکنون، اکنون بە ابر بحران ها تغییر ماهیت دادە و چون یک گلولە برفی کە از کوە بە پایین سرازیر می شود امروز بە یک تودە عظیم و ویرانگر تبدیل شدە است کە هیچ نیرویی نخواهد توانست در برابر قدرت تخریبی آن، مقاومت کند.
فروپاشی، همزاد دولت-ملت ایران است و مفاهیمی چون تمامیت ارضی و یک ملت، یک پرچم، یا بازتولید استبداد در هر شکل آن، هرگز نخواهند توانست این روند را متوقف کنند.
در این میان بدیهی ترین حالت، مورد کوردستان است کە از همان لحظە تشکیل دولت- ملت ایرانی، بە مثابە استخوانی در گلوی این موجود ساختگی گیر کردە است…
بابەتەکانی تر
