دمکراسی ایرانی و خط قرمزهایش

دمکراسی ایرانی و خط قرمزهایش
“اتاق پژواک” (echo chamber) و “حباب فیلتر” (filter bubble) بە دنبال هم فکر سازی، احاطە کردن همفکران، و همگن سازی است کە در نهایت، بە شکاف گستردە میان ایدەها و سرانجام قطبی سازی، منجر می شود.
دمکراسی، رقابت ایدەها بر اساس تنوع دیدگاە های متفاوت و حتی متضاد است و بر خلاف آنچە کە گفتمان ایرانی، دمکراسی و خطوط قرمز را در کنار یکدیگر تعریف می کند دمکراسی تنها در صورتی کار می کند کە “توافق در مورد غیر قابل مڐاکرە” (argument on the non-negotiable)حاصل شود.
تنها خط قرمز در دمکراسی، سخنان نفرت انگیز، نفی دیگری ها، انکار جریان ها و تئوری های توطئە است کە با کمک اتاق پژواک و حباب فیلتر، جهان موازی سیاسی و ایدئولوژیک تولید و “خود مرتب سازی” ( self storning) می کند و با گرایش فزایندە بە بستن خود در گروەهای هم فکر، بە بزرگترین تهدید برای دمکراسی تبدیل می شود.
تاکید روزانە بر حفظ تمامیت ارضی و یکپارچگی و انکار ملت ها و تعریف و درونی سازی آن بە مثابە خط قرمز، نقطە اول فروپاشی سرزمینی است.
بخوانید:
On the importance of disagreement, Wehler Schöck, 2022