با آنچه زخم ام زدی، زخم ات نخواهم زد می دانستم نابود کننده، سرانجام نابود شدنی است در خون قربانی خویشتن نشستن، بزرگی نبود نگارش در خون؟ نوشتن با خون؟ نشاندن در خون؟ هرگز انتقام جویی نخواهم کرد ترحم و دلسوزی هم نه تو را به شرمساری ات واخواهم گذارد تو را به تباهی ات...
اینجا ایران است…. در ادبیات این سرزمین، “دوست داشتن” واژه، بس بسیاران سنگدلی ها فراوان در ادب این سرزمین، ناسزا مذموم حرمت شکستن ها بسیار خودفروشی، بی اخلاقی خودفروشان….چه بسیاران **** در سرزمینی که آتش به پاکی ستوده آتش کین از سینه ها زبانه کشان آنجا که پیام آورش، الهام بخش...
بو بێهزاد خوشحالی كاتێ بيرم له رابردوو ئەكرد ئاسكی خەيالم، وێل و سەرلێشێواو ئەگەرا به دووای دەنگێ نه، نه دەنگ نەبوو، هاوار بوو نه هاواريش نەبوو، زريانێكی ياخی بوو! ئاوس به دوو كورپەی ” ئەوين و ئازادی ” ژان گرتوو، روو له شەوەزەنگ چەپكێ تيشكی كردوو به قەلەم و سوێندی ئەخوارد به ژواني و...
فریادها زنگ زده در گلو درهم شکستن ها خاموش انسان ها یخ بسته برای یک بار زندگی در روز صدبار مردن “آنگاه زین تیره روزی شب ها نخفتن ”این یک حقی به ناحق ستانده آن یک را ناحقی به حق گرفته آنچه شاید جهل و ستم و ظلم و جهالت جاهلی و نامردمی و نامردمان...
برای اداره کردن خودت از عقلت استفاده کن و برای اداره کردن ديگران از قلبت
“نفرت”، همیشه مغلوب “عشق” است….
ژوان جان! امیدوارم دور بودن از تو اونقدر طولانی نشه که یک روز مجبور بشم بهت بگم: “منو ببخش که بزرگ شدنتو ندیدم….”
زخم های کهنه هنوز هم وجود دارند زخم هایی که به طرز وحشتناکی، آزارمان می دهند… شاید زخم های قدیمی چیزهایی به یادمان بیاورند اینکه کجا بوده ایم و بر چه مشکلاتی غلبه کرده ایم…. یا یادمان بدهند که چگونه از پیشامدهای بعدی جلوگیری...
این جمله را بسیار شنیده ایم که:، زندگی، همواره بیش از آنی به ما می بخشد، که خود را سزاوار آن می دانیم، شاید “من” و “تو” هم، همان “ما” یی باشیم که، زندگی بیش از آن به ما خواهد...
قصه از حنجره ای است که گره خورده به بغض یک طرف خاطره ها یک طرف فاصله ها در همه ی آوازها حرف آخر زیباست حرف “ما”، دیدن پرواز این “ملت” در فرداها دیدن پرواز این “ملت” در...
